zaterdag 26 september 2009
vrijdag 18 september 2009
donderdag 17 september 2009
De 'objectieve' straat-realiteit (5) - Google Street View :-)
Deze week van film overgeschakeld op foto's. Wat is er objectiever dan een camera in je auto monteren en die 'at random' foto's laten maken? Ik kan mijn Nikon afstellen op 'interval-opname' en dan al rondrijdende vanuit het zijraam twee opnames per seconde laten maken. In minder dan drie-en-een halve minuut heb je maar liefst 400 raw opnames gemaakt. Wat is er nog objectiever?? De grootste klus echter komt daarna pas: het selecteren. En ja...op basis waarvan selecteren? Daar verandert de objectiviteit in subjectiviteit. Eigenlijk wordt het dan pas weer spannend....:-)
zaterdag 12 september 2009
De 'objectieve' straat-realiteit (4) - de straat als geheim...
Opnieuw de film camera voor een van de zijruiten van de auto en stapvoets door de straat. Maar nu 's nachts.... Beelden bevriezen, bewerken en presenteren als 'stills'....
De 'objectieve' straat-realiteit (3) - de eerste beelden
Film camera voor een van de zijruiten van de auto en stapvoets door de straat.
woensdag 9 september 2009
De 'objectieve' straat-realiteit (2) - de eerste brainstorm
Vorige week hebben we aan de hand van wat nieuwe brainstormtechnieken met een paar studenten (Jeroen, Shiva, David, Michael, Wout en ikzelf) intensief gebrainstormd over de vraag: hoe kunnen we de nieuwe kwartaal-opdracht binnen de grenzen van de briefing zo creatief mogelijk gaan uitwerken? Allereerst hebben we uitgebreid stilgestaan bij de vraag: wat is nu eigenlijk die nieuwe opdracht? na lang wikken en weken kwamen we tot de volgende formulering: 'Welke concepten kunnen we bedenken om een origineel thema te fotograferen binnen De Straat op basis van een objectivistische documentaire benadering en met gebruikmaking van twee strategieen: die van de observator en die van de jager?' Een zinvolle en fantastische exercitie die vele inzichten en nieuwe ideeen opleverde. En dat allemaal gebaseerd op een tweetal 'persoonlijke inspiratiebronnen' die iedereen had meegebracht....
Ik besluit te gaan bekijken of ik het thema 'de straat als geheim' tot leven kan brengen.
Ik besluit te gaan bekijken of ik het thema 'de straat als geheim' tot leven kan brengen.
De 'objectieve' straat-realiteit (1) - objective objects
Uit het boek 'Art and photography' (Phaidon, 2003): 'The straight photograph - clear, frontal, centred - is often understood as the least creative and thus most artless kind of image. It does'nt draw attention to itself and often substitutes for what it depicts. Straight photographs blur the distinction between image and object, representation and reality.'
In deze zin is de nieuwe kwartaal-opdracht, met name waar het de 'observator-dimensie' betreft. een regelrechte 'straight photography' opdracht. Maar ja, ook 'straight photography' kun je oprekken..... Want wat is nu eigenlijk objectief? Waar eindigt het subjectieve en begint het objectieve? En wat misschien nog belangrijker is: waar eindigt het objectieve en begint het subjectieve?
Zeker als je bedenkt welke fotografen er als objectivisten worden beschouwd: Bern & Hilla Becher, Thomas Struth, Hans Aarsman, Mr Lee (de fotog
raferende kat).
In deze zin is de nieuwe kwartaal-opdracht, met name waar het de 'observator-dimensie' betreft. een regelrechte 'straight photography' opdracht. Maar ja, ook 'straight photography' kun je oprekken..... Want wat is nu eigenlijk objectief? Waar eindigt het subjectieve en begint het objectieve? En wat misschien nog belangrijker is: waar eindigt het objectieve en begint het subjectieve?
Zeker als je bedenkt welke fotografen er als objectivisten worden beschouwd: Bern & Hilla Becher, Thomas Struth, Hans Aarsman, Mr Lee (de fotog
raferende kat).
Lange, hete zomer (2)
Met heel veel bloed, zweet en tranen een nieuwe foto-website gebouwd (www.josjansenphotography.com), en ... drie boeken gemaakt. Uitgever: www.blurb.com
Lange, hete zomer (1)
Met heel veel bloed, zweet en tranen een nieuwe foto-website gebouwd.....: www.josjansenphotography.com
woensdag 10 juni 2009
Docu Dagboek (7) - de finale fase
Gisteren en vandaag de allerlaatste beslissingen genomen en... vanmiddag om 15.00 uur is het boek naar de drukker gegaan!De belangrijkste knopen die ik heb doorgehakt betreffen:
- een vergaande selectie van beelden (van 55 naar 33 pagina's)
- het elimineren van de 'Grace Jones - lijn' in het verhaal, waardoor meer focus op de eigenlijke storyline komt te liggen
- veel meer rust in het grafisch design
- meer emotie door middel van persoonlijke, handgeschreven impressies
- een andere titel.
En nu maar wachten tot vrijdagmiddag wanneer het boek bij de drukker moet liggen....
- een vergaande selectie van beelden (van 55 naar 33 pagina's)
- het elimineren van de 'Grace Jones - lijn' in het verhaal, waardoor meer focus op de eigenlijke storyline komt te liggen
- veel meer rust in het grafisch design
- meer emotie door middel van persoonlijke, handgeschreven impressies
- een andere titel.
En nu maar wachten tot vrijdagmiddag wanneer het boek bij de drukker moet liggen....
dinsdag 2 juni 2009
Docu Dagboek (6) - een nieuwe richting
Anderhalve week geleden stelde ik mezelf de volgende vragen:
1. Wordt het een boek en/of een multimedia-document ('foto-film')?
2. Op welke manieren kan ik mijzelf 'toevoegen' aan het bestaande materiaal en dan natuurlijk op een niet artificiele manier?
3. Welke teksten ga ik erbij schrijven en op welke manier publiceer ik deze teksten (in fotoboek dan wel in 'foto-film')?
4. Welke beelden moet er sowieso nog bij gaan creeren?
Hieraan toegevoegd de feedback van onze laatste zaterdagsessie, die kortgezegd luidde: het zijn mooie beelden, maar het is wat te vlak, er moet meer drama en emotie in het verhaal komen, heb ik besloten op de volgende manier verder te gaan:
1. Het verhaal ga ik veel meer centreren rond (de bijna onmogelijke) operatie, die mijn vader heeft ondergaan tijdens de afgelopen maanden. Mijn vader is door o.a. de conditie van zijn hart eigenlijk niet te opereren maar toch moest er iets gebeuren om hem van een continue klacht af te helpen. Dit was een dramatische periode waar ik ook veel van heb vastgelegd en die goed te integreren is met het verhaal dat ik al een beetje in mijn hoofd had. De chirurg die hem opereerde leek als twee druppels water op Grace Jones, hetgeen leidde tot een idee voor de titel van het dagboek.
2. Ik heb besloten dat het primair een boek gaat worden; dat is een goede oefening voor verdere projecten die ik nog wil doen.
3. Ikzelf ben, zonder dat ik te zien ben, eigenlijk continu aanwezig in het dagboek; gewoonweg omdat ik mijn vader dikwijls begeleid heb bij de bezoeken aan de uroloog en het ziekenhuis in het algemeen. Verder ben ik zeer aanwezig in de teksten die ik ebsloten heb te schrijven bij een aantal van de beelden.
4. De balans tussen beeld en geschrevene is een aparte 'kunst'; ik heb diverse voorbeelden bekeken, oa. met hulp van Jon Vismans en Peter Dekens. Hier beneden heb ik wat voorbeelden afgedrukt. Uiteindelijk heb ik besloten om de tekst in een 'typewriter font' te integreren in de beelden.
1. Wordt het een boek en/of een multimedia-document ('foto-film')?
2. Op welke manieren kan ik mijzelf 'toevoegen' aan het bestaande materiaal en dan natuurlijk op een niet artificiele manier?
3. Welke teksten ga ik erbij schrijven en op welke manier publiceer ik deze teksten (in fotoboek dan wel in 'foto-film')?
4. Welke beelden moet er sowieso nog bij gaan creeren?
Hieraan toegevoegd de feedback van onze laatste zaterdagsessie, die kortgezegd luidde: het zijn mooie beelden, maar het is wat te vlak, er moet meer drama en emotie in het verhaal komen, heb ik besloten op de volgende manier verder te gaan:
1. Het verhaal ga ik veel meer centreren rond (de bijna onmogelijke) operatie, die mijn vader heeft ondergaan tijdens de afgelopen maanden. Mijn vader is door o.a. de conditie van zijn hart eigenlijk niet te opereren maar toch moest er iets gebeuren om hem van een continue klacht af te helpen. Dit was een dramatische periode waar ik ook veel van heb vastgelegd en die goed te integreren is met het verhaal dat ik al een beetje in mijn hoofd had. De chirurg die hem opereerde leek als twee druppels water op Grace Jones, hetgeen leidde tot een idee voor de titel van het dagboek.
2. Ik heb besloten dat het primair een boek gaat worden; dat is een goede oefening voor verdere projecten die ik nog wil doen.
3. Ikzelf ben, zonder dat ik te zien ben, eigenlijk continu aanwezig in het dagboek; gewoonweg omdat ik mijn vader dikwijls begeleid heb bij de bezoeken aan de uroloog en het ziekenhuis in het algemeen. Verder ben ik zeer aanwezig in de teksten die ik ebsloten heb te schrijven bij een aantal van de beelden.
4. De balans tussen beeld en geschrevene is een aparte 'kunst'; ik heb diverse voorbeelden bekeken, oa. met hulp van Jon Vismans en Peter Dekens. Hier beneden heb ik wat voorbeelden afgedrukt. Uiteindelijk heb ik besloten om de tekst in een 'typewriter font' te integreren in de beelden.
dinsdag 19 mei 2009
Even tussendoor - De Libelle Zomerweek....:-) !
Afgelopen zondag met Wout, Jeroen en diens vriendin Marit, foto's gemaakt op de Libelle Zomerweek in Almere. Prima om onze Martin Parr cq Otto Snoek achtige kwaliteiten op het gebied van straatfotografie weer eens op te poetsen. Hierbij wat indrukken.
zaterdag 16 mei 2009
Docu Dagboek (5) - new choices to be made
Op basis van de discussies en feedback van zaterdag 16 mei heb ik de volgende vragen opgesteld:
1. Wordt het een boek en/of een multimedia-document ('foto-film')?
2. Op welke manieren kan ik mijzelf 'toevoegen' aan het bestaande materiaal en dan natuurlijk op een niet artificiele manier?
3. Welke teksten ga ik erbij schrijven en op welke manier publiceer ik deze teksten (in fotoboek dan wel in 'foto-film')?
4. Welke beelden moet er sowieso nog bij gaan creeren?
Deze vier vragen moet ik voor mezelf de komende twee weken beantwoord zien te hebben. wat ik ga doen is alvast experimenteren met de verschillende elementen.
1. Wordt het een boek en/of een multimedia-document ('foto-film')?
2. Op welke manieren kan ik mijzelf 'toevoegen' aan het bestaande materiaal en dan natuurlijk op een niet artificiele manier?
3. Welke teksten ga ik erbij schrijven en op welke manier publiceer ik deze teksten (in fotoboek dan wel in 'foto-film')?
4. Welke beelden moet er sowieso nog bij gaan creeren?
Deze vier vragen moet ik voor mezelf de komende twee weken beantwoord zien te hebben. wat ik ga doen is alvast experimenteren met de verschillende elementen.
maandag 11 mei 2009
Docu Dagboek (4) - keuzes en definitieve richting
Na het maken van een flink aantal opnamen teneinde de verschillende richtingen te exploreren, heb ik ervoor gekozen het dagboek te focuseren op mijn vader en de relatie die ik met hem heb. Ik realiseer me dat ik dit, gezien zijn leeftijd, niet eindeloos kan uitstellen, dus dit is ook een mooie gelegenheid iets te doen wat ik in een andere vorm al een hele tijd van plan was.
Ik wil graag laten zien hoe hij op zijn flat leeft en wat zijn beperkte mobiliteit voor gevolgen heeft op zijn mogelijkheden en vooral onmogelijkheden de dag door te brengen.
Op basis van de inhoud van de eerste serie opnamen en de feedback daarop, heb ik ervoor gekozen om:
1. een fotoboek te maken (ik zit te denken aan een boek op A4 formaat, met telkens twee pagina's die of elkaar aanvullen of met elkaar contrasteren)
2. ook iets te laten zien van ons beider 'geschiedenis'
3. als contrast of aanvulling ook het een en ander te laten zien uit mijn eigen leven.
4. ook opnamen te gaan maken die iets visualiseren van de relatie die ik met mijn vader heb.
Afgelopen zaterdag heb ik alle foto's gepresenteerd die ik tot dat moment gemaakt had. daarbij is het duidelijk dat mijn probleem op dit moment ligt in foto's uit de categorieen 3 en 4.; de rest heb ik goed op orde, denk ik.
Dat betekent dus dat ik deze week en volgende week opnamen ga maken gericht op mijn huidige persoonlijke leven, en opnames die laten zien hoe ik met mijn vader omga en wat onze gemeenschappelijkheden zijn.
Als doelstelling heb ik de kijker mee te laten kijken naar het leven van mijn vader en dat van mij: onze raakpunten, onze communicatie, etc. maar ook in zekere mate waar wij vandaan komen (onze geschiedenis).
De werktitel zou kunnen zijn: ' ', en de ondertitel: 'Dagboek van mij en mijn vader'.
Hierbeneden een afdruk van de allereerste versie van het storyboard, inclusief suggesties van groepsleden, zoals besproken tijdens de lessen van afgelopen
zaterdag.
Ik wil graag laten zien hoe hij op zijn flat leeft en wat zijn beperkte mobiliteit voor gevolgen heeft op zijn mogelijkheden en vooral onmogelijkheden de dag door te brengen.
Op basis van de inhoud van de eerste serie opnamen en de feedback daarop, heb ik ervoor gekozen om:
1. een fotoboek te maken (ik zit te denken aan een boek op A4 formaat, met telkens twee pagina's die of elkaar aanvullen of met elkaar contrasteren)
2. ook iets te laten zien van ons beider 'geschiedenis'
3. als contrast of aanvulling ook het een en ander te laten zien uit mijn eigen leven.
4. ook opnamen te gaan maken die iets visualiseren van de relatie die ik met mijn vader heb.
Afgelopen zaterdag heb ik alle foto's gepresenteerd die ik tot dat moment gemaakt had. daarbij is het duidelijk dat mijn probleem op dit moment ligt in foto's uit de categorieen 3 en 4.; de rest heb ik goed op orde, denk ik.
Dat betekent dus dat ik deze week en volgende week opnamen ga maken gericht op mijn huidige persoonlijke leven, en opnames die laten zien hoe ik met mijn vader omga en wat onze gemeenschappelijkheden zijn.
Als doelstelling heb ik de kijker mee te laten kijken naar het leven van mijn vader en dat van mij: onze raakpunten, onze communicatie, etc. maar ook in zekere mate waar wij vandaan komen (onze geschiedenis).
De werktitel zou kunnen zijn: ' ', en de ondertitel: 'Dagboek van mij en mijn vader'.
Hierbeneden een afdruk van de allereerste versie van het storyboard, inclusief suggesties van groepsleden, zoals besproken tijdens de lessen van afgelopen
zaterdag.
dinsdag 5 mei 2009
Docu Dagboek (3) - over 'narratologie'. . . .gesproken
Narratologie heeft ook en vooral te maken met verrassing en nieuwsgierigheid. Roland van der Vorst schreef onlangs een boek over hoe je als creatieve reclame-maker mensen nieuwsgierig kunt maken... Het boek heet 'Nieuwsgierigheid'. Het onderscheidt vier principes die nieuwgierigheid kunnen opwekken:
1. Vragen stellen.
2. Informatie achterhouden.
3. Verwachtingen verstoren, op het verkeerde been zetten.
4. Openhouden van mogelijkheden.
Deze principes kunnen we mijns inziens ook prima toepassen op de narratologie.
1. Vragen stellen.
2. Informatie achterhouden.
3. Verwachtingen verstoren, op het verkeerde been zetten.
4. Openhouden van mogelijkheden.
Deze principes kunnen we mijns inziens ook prima toepassen op de narratologie.
Docu Dagboek (2) - over 'narratologie'. . . .gesproken
We zijn nu een dikke week bezig met onze nieuwe "Docu Dagboek-opdracht" en de eerste twintig foto's hebben we afgelopen zaterdag aan elkaar gepresenteerd. Ik moet zeggen: het valt nog niet mee een serie foto's te maken die een dagboek vormen en tegelijkertijd aan de wetten voldoen van de zgn. narratologie. Het begrip 'narratologie' is dit kwartaal ineens helemaal in het centrum van onze aandacht gekomen. Niet zo gek eigenlijk ook, want als je bewust wil bezig zijn met documentaire film of documentaire fotografie, dan is het kunnen creeren van een verhaal (vooraf of achteraf) een cruciaal issue. Maar aan welke wetten voldoet nu eigenlijk een goed verhaal? Afgelopen week keken we samen naar de 8 minuten durende eindexamenfilm van George Lucas, bekend van onder meer Star Wars en American Grafitti en co-auteur cq producer van onder meer Indiana Jones and the Temple of Doom. Mooi om een eindexamenfilm van zo'n bekende regisseur te zien, in zwart wit nog wel en met de titel 'Freiheit'. Al analyserende vonden we uit dat een (film)verhaal de volgende ingredienten nodig heeft:
- een plek (setting)
- de introductie van een karakter
- een handeling
- een probleem of op zijn minst een 'challenge' of ambitie van de hoofdpersoon
- iets of iemand die het oplossen van dit probleem of deze ambitie dwarsboomt
- een climax, oftewel closure - het moment waarop blijkt of de hoofdpersoon (protagonist) wel of niet zijn doel bereikt ten op zichte van de tegenspeler (antagonist).
- een einde (happy end, negatief einde of open eind)
Patricia Pisters heeft een boek geschreven over de films van Hitchcock, getiteld "Lessen van Hitchock". Zij definieert een 'narrative' als 'een serie van gebeurtenissen die met elkaar verbonden zijn door middel van een oorzaak-gevolg-relatie, meestal in gang gezet door personages'.
Elk verhaal begint met een evenwichtssituatie, gaat dan over in een gedeelte waarin dit evenwicht verstoord wordt en eindigt dan in een gedeelte waarin het evenwicht zich herstelt (waarbij dit herstelde evenwicht meestal een volledig nieuw evenwicht is).
Overigens is een verhaal iets anders dan een 'plot'. Uit het verhaal wordt de plot gebouwd: je krijgt een serie puzzelstukjes aangereikt waarmee je zelf de overige puzzelstukjes moet gaan invullen. Het plot bevat dus eigenlijk alleen de dramatische 'knooppunten'...
Ok.... tot zover de theorie... nu aan de slag met het eigen beeldverhaal....
- een plek (setting)
- de introductie van een karakter
- een handeling
- een probleem of op zijn minst een 'challenge' of ambitie van de hoofdpersoon
- iets of iemand die het oplossen van dit probleem of deze ambitie dwarsboomt
- een climax, oftewel closure - het moment waarop blijkt of de hoofdpersoon (protagonist) wel of niet zijn doel bereikt ten op zichte van de tegenspeler (antagonist).
- een einde (happy end, negatief einde of open eind)
Patricia Pisters heeft een boek geschreven over de films van Hitchcock, getiteld "Lessen van Hitchock". Zij definieert een 'narrative' als 'een serie van gebeurtenissen die met elkaar verbonden zijn door middel van een oorzaak-gevolg-relatie, meestal in gang gezet door personages'.
Elk verhaal begint met een evenwichtssituatie, gaat dan over in een gedeelte waarin dit evenwicht verstoord wordt en eindigt dan in een gedeelte waarin het evenwicht zich herstelt (waarbij dit herstelde evenwicht meestal een volledig nieuw evenwicht is).
Overigens is een verhaal iets anders dan een 'plot'. Uit het verhaal wordt de plot gebouwd: je krijgt een serie puzzelstukjes aangereikt waarmee je zelf de overige puzzelstukjes moet gaan invullen. Het plot bevat dus eigenlijk alleen de dramatische 'knooppunten'...
Ok.... tot zover de theorie... nu aan de slag met het eigen beeldverhaal....
woensdag 29 april 2009
Docu Dagboek (1) - de eerste keuzes
Langzamerhand ben ik beginnen te denken over hoe ik het 'Docu Dagboek' project ga oppakken. Voor mij is in ieder geval duidelijk dat ik het dagboek ga maken vanuit mijzelf en niet vanuit een een bestaande of imaginaire persoon. Er zijn voor mij twee mogelijkheden: ik ga wat ik zou willen noemen vastleggen hoe mijn eigen 'kleine universum' zich verhoudt tot alles wat op dit moment gaande is op macro-niveau, zoals de financiele crisis, de mogelijkheden voor een meer duurzame maatschappij, Afganistan etc. etc. Of ik ga verder met iets wat ik een paar weken geleden al opgestart heb (zie eerder op de deze blog), namelijk een fotoserie over mijn vader. Mijn vader wordt dit jaar 88 jaar en woont nog steeds zelfstandig. Ik zou hem graag willen vastleggen zoals hij zijn dagelijkse leven leeft op zijn flat. Naast een aantal 'portretten' ook de hoekjes en details vast van zijn leefomgeving. Hij brengt vele uren op door op zijn flat, want hij is geleidelijk aan steeds immobieler geworden. Eens even over nadenken welke van de twee richtingen ik zal inslaan.
maandag 13 april 2009
Licht opdracht
In het kader van de lichtopdracht heb ik een aantal opnamen gemaakt van mijn vader. Mijn vader wordt dit jaar 88 jaar en woont nog zelfstandig. Ik wil(de) hem graag vastleggen zoals hij zijn dagelijkse leven leeft op zijn flat. Naast een aantal 'portretten' leg(de) ik hoekjes en details vast van zijn leefomgeving.
Ik wil graag mijn vader zo natuurlijk mogelijk afbeelden. Daarom werkte ik als volgt. Ik gebruikte zoveel mogelijk het bestaande licht, maar vulde dit aan met een lichte dosis flitslicht.
Ik gebruikte mijn Nikon camera, waarbij de ingebouwde flitser als draadloze 'commander' fungeerde voor een SB600 flitser. Ik had mijn camera in mijn rechterhand terwijl ik mijn flitser links boven mijn hoofd tegen het plafond liet reflecteren. Ik had de flitser voorzien van een Lumiquest Mini Softbox om het licht nog verder te verzachten.
Hier zijn enkele opnames te zien, die ik op deze wijze heb gecreeerd.
Meestal werkte ik met een tijd van ca 1/60 seconde bij diafragma 3.5 en ISO 200.
Ik wil graag mijn vader zo natuurlijk mogelijk afbeelden. Daarom werkte ik als volgt. Ik gebruikte zoveel mogelijk het bestaande licht, maar vulde dit aan met een lichte dosis flitslicht.
Ik gebruikte mijn Nikon camera, waarbij de ingebouwde flitser als draadloze 'commander' fungeerde voor een SB600 flitser. Ik had mijn camera in mijn rechterhand terwijl ik mijn flitser links boven mijn hoofd tegen het plafond liet reflecteren. Ik had de flitser voorzien van een Lumiquest Mini Softbox om het licht nog verder te verzachten.
Hier zijn enkele opnames te zien, die ik op deze wijze heb gecreeerd.
Meestal werkte ik met een tijd van ca 1/60 seconde bij diafragma 3.5 en ISO 200.
woensdag 8 april 2009
Fotografen portret (4) - evaluatie
Afgelopen zaterdag was een fascinerende dag. Maar liefst achttien mini documentaires die werden vertoond op een groot scherm, waarop je overigens ook ineens heel duidelijk alle onvolkomenheden in je film zag...:-). Achttien mini docu's over meest heel interesante mensen, fotografen zowel als filmers.
Ik was heel tevreden over de eind-feedback die ik kreeg met betrekking tot mijn film over Dick Duyves, en dat geldt ook voor Shiva voor haar film over Juul Hondius. Onze voorbereidingen hebben duidelijk hun positieve effecten gehad en dat geldt nog het meest voor de investering die we de eerste weken van het project hebben gedaan. We maakten toen een mini portret van elkaar en daarbij liepen we letterlijk tegen alle valkuilen aan die je maar kunt tegenkomen: het soort van vragen dat je wilt stellen, de camera-opstelling en camera-voering, het gebruik van de microfoons, het geluid in het algemeen en last but not least de montage in Adobe Premiere en het overzetten vanuit Premiere naar DVD. Dat is dus iets wat we bij toekomstige projecten zeker moeten herhalen.
De 'lessons to be learned' focuseren zich wat mij betreft op:
1. een nog preciesere cameravoering (kadrering en compositie), en zeker ook
2. een nog verdere verbetering van het geluid.
Overigens nog een geweldig compliment voor Wout en Jeroen voor hun prachtige film over Eddy Posthuma de Boer. Eenvoud loont. Simpel, ingetogen en schitterend.
Ik was heel tevreden over de eind-feedback die ik kreeg met betrekking tot mijn film over Dick Duyves, en dat geldt ook voor Shiva voor haar film over Juul Hondius. Onze voorbereidingen hebben duidelijk hun positieve effecten gehad en dat geldt nog het meest voor de investering die we de eerste weken van het project hebben gedaan. We maakten toen een mini portret van elkaar en daarbij liepen we letterlijk tegen alle valkuilen aan die je maar kunt tegenkomen: het soort van vragen dat je wilt stellen, de camera-opstelling en camera-voering, het gebruik van de microfoons, het geluid in het algemeen en last but not least de montage in Adobe Premiere en het overzetten vanuit Premiere naar DVD. Dat is dus iets wat we bij toekomstige projecten zeker moeten herhalen.
De 'lessons to be learned' focuseren zich wat mij betreft op:
1. een nog preciesere cameravoering (kadrering en compositie), en zeker ook
2. een nog verdere verbetering van het geluid.
Overigens nog een geweldig compliment voor Wout en Jeroen voor hun prachtige film over Eddy Posthuma de Boer. Eenvoud loont. Simpel, ingetogen en schitterend.
donderdag 2 april 2009
Fotografen portret (3)
Vorige week zaterdag was de dag van de 'sneak preview': zeer fascinerend om 18 portretten van elk circa 8 minuten voorbij te zien komen, elk in een eigen stijl en elk gefocuseerd op een interessante hoofdpersoon.
Mijn portret van Dick Duyves heb ik met heel veel ondersteuning van Shiva Faber heb gemaakt. Wij hebben vanaf het allereerste begin perfect samengewerkt. Shiva is planmatig, gedisciplineerd, niet bang om verschillende scenario's te exploreren, gezond eigenwijs en bovenal een perfectionist; verder is ze altijd in om voor een goede grap al was het alleen maar om iets dat volledig dreigde te mislukken weg te lachen zo dat we elkaar weer wat relativiteit konden bijbrengen.
Ten behoeve van de sessie van vorige week zaterdag heb ik een tamelijk ver afgemonteerde eerste versie gemaakt. Ik was er zelf redelijk tevreden over omdat ik vond en vind dat de specifieke persoonlijkheid van Dick redelijk uit de verf is gekomen.
Dick is een mens die zich meer uit in visuele taal dan in klassiek-grammaticale taal en ik had de hoop dat dat element goed uit mijn mini documentaire zou komen.
Ik had twee vragen die ik voordat ik de vertoning startte, aan iedereen stelde:
1. is de mix van visuele actie en verbale inhoudelijkheid enigszins in balans?
2. is het geluid (een mix van externe microfoon en interne microfoons van verschillende camera's) in orde?
Tijdens de opnamedag waren we in de gunstige omstandigheid dat we naast, een interview, ook wat actie-opnames konden maken. Met de auto zijn we naar de "rafelranden" van Amsterdam gereden, waar we net naast de auto-snelweg Dick-in-actie konden filmen. Met een lente-zon die op dat moment erg laag stond leverde dat een aantal prima opnames op. Juist die opnames had ik aan het begin van het portret gezet, maar ook aan het einde. Daar tussendoor had ik een aantal opnames van Dick gemonteerd, terwijl hij aan de hand van concrete foto's uitlegt hoe hij werkt, wat hij met zijn foto's wil zeggen en hoe zijn foto's als een groot geheel een verbinding met elkaar aangaan.
Afgaande op de reacties ben ik er redelijk in geslaagd om de 'actie-gedeelten' te laten balanceren met het 'verbale, meer inhoudelijke deel'. (Ook factueel klopte die balans overigens aardig: bedie delen duren opgeteld samen zo'n vier minuten).
Het commentaar spitste zich toe op:
- de kadans van het middengedeelte: dit is nu ritmisch nog niet goed en ook inhoudelijk kan het nog beter; het is ook nog wat te onrustig.
- het allereerste begin roept iets teveel het beeld op van een road-movie en is ook te lang.
- het vertonen van de foto's kan wat rustiger, waardoor ze meer en meer diepgaande aandacht krijgen.
- het geluid is zeker vatbaar voor verbetering maar is op zich alleszins aceptabel.
Met deze feedback in mijn hoofd ben ik deze week gestart een nieuwe versie te monteren.
Mijn belangrijkste doelstellingen zijn:
- de persoon van Dick met zijn hierboven genoemde kwaliteiten goed weer te geven
- een film te maken die zodanig gevarieerd is dat hij de aandacht blijft trekken
- de balans tussen actie en diepgang goed te krijgen respectievelijk goed te houden
- het snijden van de fragmenten op een zodanige wijze te doen dat er ritmiek ontstaat en geen 'stagnaties' of een ritme dat niet goed aanvoelt.
Mijn portret van Dick Duyves heb ik met heel veel ondersteuning van Shiva Faber heb gemaakt. Wij hebben vanaf het allereerste begin perfect samengewerkt. Shiva is planmatig, gedisciplineerd, niet bang om verschillende scenario's te exploreren, gezond eigenwijs en bovenal een perfectionist; verder is ze altijd in om voor een goede grap al was het alleen maar om iets dat volledig dreigde te mislukken weg te lachen zo dat we elkaar weer wat relativiteit konden bijbrengen.
Ten behoeve van de sessie van vorige week zaterdag heb ik een tamelijk ver afgemonteerde eerste versie gemaakt. Ik was er zelf redelijk tevreden over omdat ik vond en vind dat de specifieke persoonlijkheid van Dick redelijk uit de verf is gekomen.
Dick is een mens die zich meer uit in visuele taal dan in klassiek-grammaticale taal en ik had de hoop dat dat element goed uit mijn mini documentaire zou komen.
Ik had twee vragen die ik voordat ik de vertoning startte, aan iedereen stelde:
1. is de mix van visuele actie en verbale inhoudelijkheid enigszins in balans?
2. is het geluid (een mix van externe microfoon en interne microfoons van verschillende camera's) in orde?
Tijdens de opnamedag waren we in de gunstige omstandigheid dat we naast, een interview, ook wat actie-opnames konden maken. Met de auto zijn we naar de "rafelranden" van Amsterdam gereden, waar we net naast de auto-snelweg Dick-in-actie konden filmen. Met een lente-zon die op dat moment erg laag stond leverde dat een aantal prima opnames op. Juist die opnames had ik aan het begin van het portret gezet, maar ook aan het einde. Daar tussendoor had ik een aantal opnames van Dick gemonteerd, terwijl hij aan de hand van concrete foto's uitlegt hoe hij werkt, wat hij met zijn foto's wil zeggen en hoe zijn foto's als een groot geheel een verbinding met elkaar aangaan.
Afgaande op de reacties ben ik er redelijk in geslaagd om de 'actie-gedeelten' te laten balanceren met het 'verbale, meer inhoudelijke deel'. (Ook factueel klopte die balans overigens aardig: bedie delen duren opgeteld samen zo'n vier minuten).
Het commentaar spitste zich toe op:
- de kadans van het middengedeelte: dit is nu ritmisch nog niet goed en ook inhoudelijk kan het nog beter; het is ook nog wat te onrustig.
- het allereerste begin roept iets teveel het beeld op van een road-movie en is ook te lang.
- het vertonen van de foto's kan wat rustiger, waardoor ze meer en meer diepgaande aandacht krijgen.
- het geluid is zeker vatbaar voor verbetering maar is op zich alleszins aceptabel.
Met deze feedback in mijn hoofd ben ik deze week gestart een nieuwe versie te monteren.
Mijn belangrijkste doelstellingen zijn:
- de persoon van Dick met zijn hierboven genoemde kwaliteiten goed weer te geven
- een film te maken die zodanig gevarieerd is dat hij de aandacht blijft trekken
- de balans tussen actie en diepgang goed te krijgen respectievelijk goed te houden
- het snijden van de fragmenten op een zodanige wijze te doen dat er ritmiek ontstaat en geen 'stagnaties' of een ritme dat niet goed aanvoelt.
zaterdag 28 maart 2009
Vormstudies (6) - Mijn vijf 'eye openers'
In mijn vormstudie-boekje, dat ik vandaag heb ingeleverd, heb ik mijn belangrijkste nieuwe inzichten uit de afgelopen weken in de vorm van vijf ‘eye openers’ genoteerd.
Hier komen ze:
1.Hoe alles met alles samenhangt (over een framework, waarmee je foto’s in allerlei lagen kunt lezen)
2.Hoe een foto lekker in zijn vel kan zitten (over kader en kadrering)
3.Hoe je meer ‘personal touch’ creëert (over standpunten subjectiviteit)
4.Hoe je iemand’s ogen kunt laten ‘instappen en uitstappen’ (over compositie)
5.Hoe je je intuïtie kunt 'orkestreren' (over de synthese van inhoud en vorm)
De uitleg van deze punten is hieronder op deze weblog te vinden; het zijn immers inzichten die ik geleidelijk aan tussen februari en nu (eind maart) heb gekregen.
Hier komen ze:
1.Hoe alles met alles samenhangt (over een framework, waarmee je foto’s in allerlei lagen kunt lezen)
2.Hoe een foto lekker in zijn vel kan zitten (over kader en kadrering)
3.Hoe je meer ‘personal touch’ creëert (over standpunten subjectiviteit)
4.Hoe je iemand’s ogen kunt laten ‘instappen en uitstappen’ (over compositie)
5.Hoe je je intuïtie kunt 'orkestreren' (over de synthese van inhoud en vorm)
De uitleg van deze punten is hieronder op deze weblog te vinden; het zijn immers inzichten die ik geleidelijk aan tussen februari en nu (eind maart) heb gekregen.
Vormstudies (5) - Compositie en beeldvertelling
Precies een week geleden hadden we de tweede en laatste sessie rond compositie. Deze was gericht op het maken van een kleine beeldvertelling gebaseerd op een abstract begrip. Alle elementen van compositie, plus de overige beelelementen moest je in ogenschouw nemen.
Ik weet niet waarom, maar toen ik de academie uitliep om te gaan filmen, had ik het woord ‘balans’ in mijn hoofd. Aangekomen bij een grote vijver, iets verderop tussen de appartementen, kreeg ik de ingeving shots te gaan maken van het rustig kabbelende water en van alle ‘rotzooi’ die mensen daar in het water hadden achtergelaten. Toen ik aan werken was, kwam het begrip ‘rust in vrede’ bij me boven. Het resultaat in de vorm van een aantal film stills zie je in onderstaande collage.
En nu de 'eye opener': wat door mij heen flitste was dat we ons in deze vormstudies steeds hebben gericht op één of een beperkt aantal beeld-variabelen. In de praktische werkelijkheid echter, dien je niet één maar àlle beeldgrammatica-elementen in ogenschouw te nemen en vervolgens pijlsnel en intuïtief een beslissing te nemen over hoe het beeld eruit moet gaan zien. Hierbij staat voorop datgene wat je inhoudelijk met je beeld wilt communiceren. Deze eye opener is tevens de ‘challenge’ voor de komende periode: probeer intuïtief en snel een synthese te creëren tussen inhoud en (alle elementen van de) vorm! Als je daarin slaagt, 'ben je er'!
Ik weet niet waarom, maar toen ik de academie uitliep om te gaan filmen, had ik het woord ‘balans’ in mijn hoofd. Aangekomen bij een grote vijver, iets verderop tussen de appartementen, kreeg ik de ingeving shots te gaan maken van het rustig kabbelende water en van alle ‘rotzooi’ die mensen daar in het water hadden achtergelaten. Toen ik aan werken was, kwam het begrip ‘rust in vrede’ bij me boven. Het resultaat in de vorm van een aantal film stills zie je in onderstaande collage.
En nu de 'eye opener': wat door mij heen flitste was dat we ons in deze vormstudies steeds hebben gericht op één of een beperkt aantal beeld-variabelen. In de praktische werkelijkheid echter, dien je niet één maar àlle beeldgrammatica-elementen in ogenschouw te nemen en vervolgens pijlsnel en intuïtief een beslissing te nemen over hoe het beeld eruit moet gaan zien. Hierbij staat voorop datgene wat je inhoudelijk met je beeld wilt communiceren. Deze eye opener is tevens de ‘challenge’ voor de komende periode: probeer intuïtief en snel een synthese te creëren tussen inhoud en (alle elementen van de) vorm! Als je daarin slaagt, 'ben je er'!
donderdag 19 maart 2009
Vormstudies (4) - wat leer je daar nou eigenlijk?
Psychologisch gezien leer je wellicht het meest als je (even) flink in verwarring wordt gebracht. De grond onder je voeten staat dan even te beven en je kunt een tijdje niets van wat je altijd had gedacht te kunnen. Waarom niet? Omdat er nieuwe inzichten en ideeën zijn, die je nog geen precieze plaats kunt geven, maar die wel staan te ‘wringen’ om ergens in je hersenpan een belangrijke rol te gaan spelen. Het probleem is echter: je weet nog niet welke rol. Ansel Adams heeft eens gezegd: ‘er zijn geen regels voor goede foto’s; er zijn enkel goede foto’s’. De kunst is dus onder de knie te krijgen hoe je zo’n goede foto maakt.... Uitleg over kadrering, standpunt en compositie helpt daar beslist bij. Je weet soms echter alleen nog niet hoe. Neem nou de sessie van afgelopen zaterdag toen compositie op de agenda stond. Compositie is het ordenen, componeren, stileren, vereenvoudigen, organiseren respectievelijk samenstellen van je beeldelementen. Met andere woorden: waar plaats je wat binnen je kader? Het kernwoord is hier ‘vlakverdeling’. De elementen die je tot je beschikking hebt zijn:
- lijnen,
- vlakken
- licht en contrast,
- lijn en richting,
- proportie,
- perspectief en diepte,
- ritme,
- herhaling,
- tonaliteit en kleur,
- focale scherptediepte, etc.
Tot zover de theorie maar nu de praktijk en de toepassing. Een belangrijke persoonlijke ‘eye opener’ van afgelopen zaterdag was dat je via compositie in feite de kijker met zijn of haar ogen laat ‘instappen’ in je beeld, waarna je er vervolgens voor zorgt dat diezelfde ogen op een natuurlijke manier verder stappen. Op deze wijze worden alle belangrijke beeldelementen van je vertelling ‘gescand’ en wordt je boodschap op een natuurlijke, attractieve en vooral verrassende en creatieve manier overgebracht. Vooral dat instap- en overstapverhaal is voor mij ‘food for thought’ en ‘food for inspiration’.
Over inspiratie gesproken: hierbij twee foto's van Jan Adriaans, respectievelijk William Eggleston. Tevens een van mijn beter geslaagde composities van afgelopen zaterdag.
- lijnen,
- vlakken
- licht en contrast,
- lijn en richting,
- proportie,
- perspectief en diepte,
- ritme,
- herhaling,
- tonaliteit en kleur,
- focale scherptediepte, etc.
Tot zover de theorie maar nu de praktijk en de toepassing. Een belangrijke persoonlijke ‘eye opener’ van afgelopen zaterdag was dat je via compositie in feite de kijker met zijn of haar ogen laat ‘instappen’ in je beeld, waarna je er vervolgens voor zorgt dat diezelfde ogen op een natuurlijke manier verder stappen. Op deze wijze worden alle belangrijke beeldelementen van je vertelling ‘gescand’ en wordt je boodschap op een natuurlijke, attractieve en vooral verrassende en creatieve manier overgebracht. Vooral dat instap- en overstapverhaal is voor mij ‘food for thought’ en ‘food for inspiration’.
Over inspiratie gesproken: hierbij twee foto's van Jan Adriaans, respectievelijk William Eggleston. Tevens een van mijn beter geslaagde composities van afgelopen zaterdag.
Abonneren op:
Posts (Atom)
